سه شنبه بیست و یکم مهر 1388
سلام
خيلي روي ذهنم راه مي رفت حسابي با خودش درگيرم كرده بود
به محسن سلطاني گفتم تو كدوم كتابشه ؟
مي خواستم كتابو فوري بخرم ... اونم زنگ زد به دوستاش
وپرسيد ... ولي پیداش نکردیم .
بالأخره روي شبكه سرچ كردم تا پيداش كرم ...
بعدم تضمينش كردم تا ارضا شدم *.
تقديم :
صبح دارد عجب شور وحالي با حلول تو بر اين حوالي
اي ملاقات با چشمهايت بهترين لحظه ي احتمالي
روزهايم كدر مانده بي تو خشكسالي پس از خشكسالي
« شهر ، منهاي وقتي كه هستي حاصلش برزخي خشك وخالي
جمع آيينه ها ضربدر تو بي عدد صفر بعد از زلالي »
يا از اين بيشتر بي امان شو يا از اين كارها دست بردار
دست كم بعد از اينقدر كشتار حرمت كشته ها را نگه دار
اي شكار تو بسيار يك بار پاي در دام صياد بگذار
« مي شود گل در اثناي گلزار مي شود كبك در عين رفتار
مي شود آهويي در چمنزار پاي تو ضربدر باغ قالي »
گاه مي پرسي از من كه شاعر! چيست در عين عصمت گناهت ؟!
بيتهاي مرا جستجو كن محض سرگرمي گاهگاهت
گاه ِ وصل است آغوش واكن اي كه آغوش من سرپناهت
« چند برگي است ديوان ماهت؟ دفتر شعرهاي سياهت؟
اي كه هر ناگهان از نگاهت يك غزل مي شود ارتجالي »
آفتاب ازنگاه تو جاري است اي كه جريان اشكم فدايت
نيست زيبا رخي در شمارت نيست مانند تو در ازايت
رونوشتي براي تو ننوشت لحظه ي خلق چشمت خدايت
« هرچه چشم است جز چشمهايت سايه وار است وخود در هوايت
مي كند بر سبيل كنايت مشق آن چشمهاي مثالي »
گفتي اين عشق هرچند وحشي است مي شود روح امواج ، رامت
در شمار عددها نيامد حجم دريايي ِ احترامت
روزها ماهها سالها رفت من طلسمم به سحر كلامت
« اي طلسم عددها به نامت حاصل جزر ومد ها به كامت
وي ورق خورده ي احتشامت هرچه تقويم فرخنده فالي »
فرض كن شاعري در سكوت از جذبه هاي تماشا بشورد
مرده اي واكند چشم واز شوق پيش روي مسيحا بشورد
بهتر است اين جهان در پناه عافيت سر كند يا بشورد؟
« چشم وا كن كه دنيا بشورد موج در موج دريا بشورد
گيسوان بازكن تا بشورد شعرم از آن شميم شمالي »
وقت ِ آن است پايان بيابد گفتن ِ من و نشنفتن ِ تو
آري آري حريصانه تر شد ميلم از طرز ِ نه گفتن ِ تو
دوست دارم كمي شوخ باشم بي خيال بر آشفتن ِ تو
« حاصل جمع آب وتن تو ضربدر وقت تن شستن تو
هرسه منهاي پيراهن تو بركه را كرده حالي به حالي »
* تضميني مخمس بر غزل حسين منزوي
