دستها

حالاکه دستهای توراگریه می کنم                       حالا که دست داده برای دلم بخند

پا داد اگر،به جای تمام شکستها                   در رابه روی سایه ی این در بدر نبند

این چشمه های غم که برای تو زنده اند     با چشم خود نبین که چه ازدست می روند

دیشب تمام حوصله ام بوی هیچ داشت           غمهای من هنوز از این عشق کمترند

دستان بی نصیب من ازمن چه نا امید                تنها به حرفهای دلم گوش می دهند

هربار مهربان شده ای مهر وماه باز           درماجرای مضحک من دست می برند

یعنی تو بی خیالی واین اتفاقها                     قلب تورا- عزیز من- ازجا نمی کنند؟

                                  مرتضی پارسا- زمستان 84

میعاد گاه قافله ی آرزو کجاست؟

هان ای دل همیشه مسافر! بگو کجاست؟

وادی به وادی آمده ام ازدیار دوست

آن سرزمین روشن بی های وهو کجاست؟

برکف چراغ دارم ودرروشنای روز

دیریست جستجو گر انسانم .اوکجاست؟

آنجا که مردمان به ترازو نمی نهند

یک پاره نان برابر صدآبرو کجاست؟

می خواهم ازتمامیت خویش بگذرم

اما پلی به وسعت یک تار موکجاست؟

با تشکر ازالیاس عزیز،سراینده ی این غزل زیبا

اين مثنوي حديث پريشاني من است

                                      بشنو كه سوگنامه ی ويراني من است

امشب نه اينكه شام غريبان گرفته ام

                                               بلكه به يمن آمدنت جان گرفته ام

گفتي ، غزل بگو ـ غزلم ،‌ شور و حال مٌرد

                                        بعد از تو حس شعر فنا شد  خيال مٌرد

گفتم مرو كه تيره شود زندگانيم

                                            با رفتنت به خاك سيه مي نشانييَم

گفتي زمين مجال رسيدن نمي دهد

                                           بر چشم باز فرصت ديدن نمي دهد

وقتي نقاب محور يك رنگ بودن است

                                       معيار مهر ورزي مان سنگ بودن است

ديگر چه جاي دلخوشي و عشق بازي است ؟

                                 اصلاً كدام احمق از اين عشق راضي است

اين عشق نيست ، فاجعه قرن آهن است

                                  من بودني كه عاقبتش نيست بودن است

حالا به حرفهاي غريبت رسيده ام

                                        فهميده ام كه خوب تو را بد شنيده ام

حق با تو بود ، از غم غربت شكسته ام

                                             بگذار صادقانه بگويم كه خسته ام

بيزارم از تمام رفيقان نا رفيق

                                                 اينها چقدر فاصله دارند تا رفيق

من را به ابتذال نبودن كشانده اند

                                            روح مرا به مسند پوچي نشانده اند

تا اين برادران رياكار زنده اند

                                              اين گرگ سيرتان جفاكار زنده اند

عقوب درد مي كشد و كور مي شود

                                     يوسف هميشه وصله ناجور مي شود

اينجا نقاب شير به كفتار مي زنند

                                              منصور را هر آينه بر دار مي زنند

اينجا كَسي براي كَسي ، كَس نمي شود

                                      حتي عقاب درخور كركس نمي شود

جايي كه سهم مَرد به جز تازيانه نيست

                                   حق با تو بود ،‌ ماندن ما عاقلانه نيست

ما مي رويم چون دل مان جاي ديگر است

                                        ما مي رويم هركه بماند مُخَيّر است

ما مي رويم گرچه به الطاف دوستان

                                        جاي جاي پيكرمان زخم خنجر است

دل خوش نمي كنيم به عثمان و مذهبش

                                       در دين ما ملاك مسلمان ابوذر است

ما مي رويم مقصدمان نا مشخص است

                               هرجا رويم بي شك از اين شهر بهتر است

از سادگي است گَر به كَسي تكيه كرده ايم

                                         اينجام گرگ با سگ گله برادر است

ما مي رويم ماندنِ با درد فاجعه است

                                در عرف ما نشستنِ يك مرد فاجعه است

ديريست رفته اند اميران قافله

                                              ما مانده ايم ، قافله پيران قافله

اينجا اگر چه باغ من و پاي لنگ نيست

                                        بايد شتاب كرد ، مجال درنگ نيست

بردرب آفتاب پي باج مي رويم

                                        ما هم بدون بال به معراج مي رويم

به احتمال زیاد ازمحمد کاظم کاظمی

طلوع می کند آن آفتاب پنهانی

                                   زسمت مشرق جغرافیای عرفانی

دوباره پلک دلم می پرد نشانه ی چیست؟

                                شنیده ام که می آید کسی به مهمانی

کسی که سبز تر است از هزار با ر بها ر

                             کسی شگفت کسی آنچنان که می دانی

کسی که نقطه ی آغاز هر چه پرواز است

                                  تویی که در سفر عشق خط پایانی           

تویی بهانه ی آن ابرها که می گریند

                                بیا که صاف شود این هوای بارانی

تو از حوالی اقلیم هر کجا آباد

                            بیا که می رود این شهر رو به ویرانی

کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق

                                 بیا که یاد تو آرامشی است طوفانی

دکترقیصر امین پور(هردوغزل)      

چلگی

به سر موی دوست دل بستم

                                            رفت عمر و هنوز پا بستم

کم ما گیر و عذر ما بپذیر

                                        بیش از این بر نیامد از دستم

بیش از این خواستم ولی چه کنم؟

                                           چه کنم؟ چون نمی توانستم

مگر این چند روزه در یابم

                                            چله تا در نرفته از شستم

تو به فکر منی همیشه و من

                                          تا به تو فکر می کنم هستم

دیگران گر زبی خودی مستند

                                من از این خود از این خودی مستم

رو به سوی تو مستقیم،دلم

                                        این طرف آن طرف ندانستم

جز همین زخم خوردن از چپ و راست

                                      زین طرفها چه طرف بربستم

جرمم این بود:من خودم بودم!

                                    جرمم این است:من خودم هستم!

باشد

هرکه نمی خواهد باشد

                                 نباشد

من وتو،

             به تنهایی هفتاد ودونفریم.

.....................

الهه ی سپید

ازسکوی سیاه بالا رفت

وطوقی ازتبعیض زرد

                                 برگردن نهاد.

الهه ی سیاه به آستانه ی سبز می نگریست.

کودکی سیاه

کودکی سپید

                     بر روی جنوب مثبت زمین

            شکلاتشان راباهم تقسیم می کردند.

                                    لیلی پیکری فر

اندوه شیرین

صدای تیشه آمد

گفت شیرین،(کنار ماهتابی ها به مهتاب)

- صدای تیشه آمد

                                ماه تابید.

صدای تیشه ی فرهاد آمد

گفت شیرین

(کنارلاله ها با لاله ی لال)

- صدای ناله آمد

                               لاله نالید

صداازتیشه ی فرهاد آمد

صدای گریه ی شیرین:

میان باغ تنهایی هزاران لاله ازباران فرو می ریخت.

شک های شبانه

شک های شبانه، ای یگانه ترین یار

زیباترین شکی است

شک های شبانه خانه راخواهد آشفت.

                            شک های شبانه ای یگانه ترین

مارابه تمام روزها خواهدپیوست.

(من مست وپریده رنگ ازدریا می آیم

تا درتو نبینم آن پریشانی هارا)

ای شط برهنه

                     ای به سینه ی من

گیسوی تو دوری ازسریربهار

برصخره ی سخت پرهیاهویی

گیسوی توراباد پریشان خواهد کرد.

شک های شبانه روز راخواهد آشفت:

                              کاکایی مرده ،

ای پریشان گیسو،شکی است

افروخته درمسیرتوفانی.

ای عریان ای نهال نیرومند

(ای خون پرنده های دریایی)

برسینه ی من تمام گیسوی تو

                              بارانی است بربهارعریانی           

شک های شبانه درزمانه ی شک

                                      زیباترین شکی است.

محمود مشرف آزاد تهرانی – م.آزاد