فوران

ادبی

نوشته شده توسط مرتضی در 7:40 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

جلسات شعر و نقد ما:

 

چهارشنبه ها ۵تا ۷ بعدازظهر:شاهین شهر- سالن کتابخانه ی ارشاد

ازمطالب ادبی شما دروبلاگ نیز استفاده خواهیم کرد.

کلیک کنید:

برای تماشای آلبوم عکس        اینجا      را کلیک کنید

    كليك كنيد:     شعر وشاعران خارجی

 

 

 

سلام بچه ها

 اي همه ي بچه هايي كه از نزديك منو ميشناسين ونميشناسين .

خوب اميد وارم اين بارم بتونم وبلاگ مناسبي به روز كنم.

ضمناًجاتون خالي آقاسي مرحوم داره مي خونه...

اين دفه توحال وهواي حسين پناهي ام .خدا بيامرزتش.

بعضي از كاراي خوبش:

 

 

 

عقرب عاشق

 

دم به كله مي كوبد

 

وشقيقه اش دوشقه مي شود

 

                  بي آنكه بداند

حلقه ي آتش را خواب ديده است

 

                       عقرب عاشق.

 

كه با خوندنش ياد يكي از كاراي چند سال پيش خودم افتادم:

 

 

 که منم

 

صدای گریه نمی آید ازشبی که منم                      نمی دمد نفس شعله ازتبی که منم

حضورکفرچه آرام وسخت می پیچد             به ریشه ریشه ی ارکان مذهبی که منم

به تاخت می رودعمری که خوش رکاب نشست  سوارگرده ی خونین مرکبی که منم

نگاه رشته ی امّیدرا ندوخت کسی                       به کورسوی اسفبارکوکبی که منم

ودراحاطه ی آتش چه زود می میرد                به نیش لاجرم خویش عقربی که منم

 

                                                    بهار80

 

خوب بقيه ي كاراي پناهي:

 

كنتراست

 

سياه سياهم

 

با زرد هماهنگم كن استاد!

 

گاه حجم يك كلاغ

 

كنتراست يك تابلو راحفظ مي كند.

 

اعتراف

 

من زندگي را دوست دارم

 

                        ولي از زندگي دوباره مي ترسم!

دين را دوست

                         دارم ولي از كشيشها مي ترسم!

قانون را دوست دارم

                               ولي از پاسبانها مي ترسم!

عشق را دوست دارم

                                   ولي از زنها مي ترسم!

كودكان را دوست دارم

                                  ولي از آيينه مي ترسم!

سلام را دوست دارم

                                 ولي از زبانم مي ترسم!

من مي ترسم پس هستم

 

اينچنين مي گذرد روز وروزگار

 

من!

 

من روز را دوست دارم

                            ولي از روزگار مي ترسم!

 

 

يك غزل بامزه وبا مضمون از هاله خوانساري فرد:

 

 

بس داغها كه بر دل خوبان گذاشتيم             مايي كه نام خويشتن انسان گذاشتيم

 

غافل از اينكه رانده شدن سر نوشت ماست       مانديم وسنگ در ره ياران گذاشتيم

 

تقصير ماست آدم من، ما كه باولع              خورديم سيب وگردن شيطان گذاشتيم

 

زود آشنا شديم هرآنجا كه سود داشت             منت به گردن نمك ونان گذاشتيم

 

گفتند عاشقي به بيابان نوردي است                   ما نيز سر به كوه وبيابان گذاشتيم

 

ديگر چه مانده درته انبان عاشقي؟                وقتي كه مايه راهم از ايمان گذاشتيم

 

ما را چه التفات به ايثار؟ بي گمان                     اين كار را براي شهيدان گذاشتيم

 

گفتيم عاشقيم؟عجب زود باوريد                         باور كنيد سربه سرتان گذاشتيم

 

 

حالا:

 

چقدر باتو كبوتر چقدربا تو نگاه                    چقدر آينه اينجا نشسته راه به راه

 

چقدرآمده ودل سپرده ورفته                      چقدرمثل من اينك رسيده تازه ز راه

 

نمانده است برايم بجز دوگونه ي خيس         همينكه ديده ام از دور،گنبدت را...آه

 

سپهر سجده بر اين دركند غروب غروب     فرشته بوسه بر اين در زند پگاه پگاه

 

به چلچراغ تو امشب دخيل مي بندم                    دلم گرفته از اين اتفاقهاي سياه

 

ببين چگونه زجور زمانه ي قدار                 كنار صحن تو آهوي دل گرفته پناه

 

ميان خلسه ي بي تابي ام كه مي شنوم              صداي دلكش نقاره خانه را ناگاه

 

شكست بغض مرا ناگهان زگلدسته                           نداي اشهد ان لا اله الا الله

 

جواب اينهمه دلتنگي مرا بدهيد                     آهاي..... آينه هاي نشسته بر درگاه

 

يا امام رضا

 

از عباس شاهزيدي (خروش اصفهاني)

 

واين يكي كه به قول اصفهانيا   منا كشتس:

 

 

 

اين خيابان حسين مير جابري است.

اما نمي توان

 

 به شيشه هاي مغازه هايش انگشت كشيد

 

                رجهاي ديوارهايش راشمرد

در جوي آبش

 

 بچه گربه انداخت

 

رگ دست تو

 

 كه جاي اين كارها نيست.

                                                   حسين مير جابري

 

 

 

از گروس عبد الملكيان كه باتوجه به شباهت ظاهري وفاميلي بايد

 پسر همون محمد رضاي نام آشنا باشه :

 

نام شعر:

 

 

فدريكو گارسيا لوركا

 

كلماتت را كه قدم زدم

دانستم

 

چراخوني كه از قلب

 

واز پاهايم مي گذرد

                                 يكي است.

                          وچرا ساعت پنج

گاهي تا ساعتها بعد

 

     دراتاقم مي ماند.

 

من فكر مي كنم

 

                     گلوله اي كه سمت تو شليك شد

ليوان آبي بود

 

                      بر جنگلي كه آتش گرفته است.

وسوختن

 

                       درآتشي كه تو بر پا مي كني

لذتي است

 

            چون روشن كردن سيگار باخورشيد.

 

 زمستان 84

 

 

پيشنهاد والبته اجبار مي كنم !

كه حتماًكاست ساعت 5عصر  رو كه حاوي اشعار ديكلمه شده ي

لوركاست بخريد وگوش كنيد.

 

اما آخرين سروده هاي  خودم ، مرتضي پارسا:

 

 

 

 

 

آبستن

 

با هر كه مي گويم به اين تعبير مي خندد:

                                                    يك مردآبستن كه خيلي دير مي خندد

اين مردآبستن كه انگاري جنون دارد 

                                             زل مي زند يك جا ويك دل سير مي خندد

وقتِ تكانهاي غزل دل درد مي گيرد 

                                              از سينه اش هي واژه مثل  شير مي خندد

نه ماهه بود اين نطفه حتي لحظه ي تشكيل  

                                               تسكين خود را مردِ بي تقصير مي خندد

وقتي جنين يك عمر درنه ماهگي باشد 

                                                 حتماً به اين تسكينِ بي تاثير مي خندد

 

                                              بهار 85

 

چشمت

 

سلامِ سر زده ام را بگير وقاب بگير 

             

 كه ميخكوب شوم دراتاق، باچشمت

 

فقط سه چار قدم از تومانده تا ديوار 

          

 وپيش از اين همه ديوار بود تا چشمت

تو دست مي كشي ومن كه طعم ديوارم 

      

چه غربتي!چه غباري!چه آشنا چشمت!

 

تودست مي كشي از هركسي نبايد وهست   

    

 وباز بايد ودستي كه نيست باچشمت

 

وپيش از اين كه مرا قابها حلال كنند   

     

  نخواند خطبه ي دل دادگيت  را چشمت

 

من:آفتاب ، تو پروانه. عشق :پنجره ، تو: 

 

  اتاقِ سرد، من:احساس. شيشه ها:چشمت

 

                                            بهار 85

 

 

بررسي جايگاه طرح در ادبيات معاصر

 

(تلخيصي از شماره ي 1737 جام جم، مهدي شادكام)

 

آغاز جريان طرح نويسي بعد از كودتاي 28مرداد 32 ودوره اي بود كه به ادبيات سياه مشهور شد.از نيم قرن پيش شاعران ايراني به كارها واشعار ناتمام خود ،

نام طرح را الصاق مي كردند.

اين نامگذاري متاثر از اشعار كوتاه يا همان هايكوي ‍ژاپني بود.

هايكو شعري سه مصرعي است كه به ترتيب داراي 5و7و5هجا درهر مصراع است.

جمعاً17 هجا.هنوز كه هنوز است برخي مي گويند :

 

كارهايي را كه تمام نمي شوند مي توان طرح كرد!

ويا:

 

اشعاري كه شبيه هايكوهاي ژاپني اند.

 

حال با قبول ين فرض كه طرح ،همزاد هايكو در زبان فارسي است بايد اين تعريف غير مانع وغير جامع را براي آن آن بپذيريم:

 

شعري است موجز وداراي تصوير كه براي حفظ موسيقي آن از ايجاز كمك مي گيريم واستفاده ي فعل را درآن به حداقل مي رسانيم ومحدوده ي مفهومي را براي آن قائل

نمي شوم.

 

به اين كار دقت كنيد:

 

 

آي دختران شالي كار

همه چيزتان گلي است

جز آوازي كه مي خونيد

 

اين كار يك هايكوي اصيل ست.نقطه ي اشتراك هايكو وطرح فارسي عكس زيبايي است كه كلمات آنرا از تصاوير يا خيالات مي گيرند.

 

خوب ....سالم وبي غم باشيد.

 

يه چيز ديگه ، يكي از دوستان مي گفت مردم فلان كشورمسلمانو ازنز ديك ديدم .چقد خوشحال وبشاش بودن.من عرض كردم :

از خوشحالي مردم اونجا خوشحالم....

 ولي اميد وارم شاديشون ازبي دردي نباشه .

اون وقت مي دونين كه ...نشايد كه نامت...

 

دوستان عزيز! دفه ي بعد قصد دارم چند تا شعر آنچناني از قدما بذارم تو وبلاگ .منتظر هرچي كه مي فرستين هستم .

 

نوشته شده توسط مرتضی در 7:29 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

اگر برسد

 

وگاهگاه اگر دستي از هوا برسد                  غنيمتي است كه بايد به دست ما برسد

بگو دراز ترازاين شود كه پيش از آن                  نبود ودست دعايي شديم تا برسد

وكاش قامت اندوههاي سر به فلك                       ازاين اميد به آنسوي ابرها برسد

اگرچه دستي از آنسوي ابر، پيدا نيست               به فكر نيستم اين غم به انتها برسد

همينكه عقل، دراين قصه ماند بايد عشق            درست لحظه ي آخر به داد مابرسد

ببار تا دل مدفون من نفس بكشد                        به مرز تازه ي دنياي ماجرا برسد

دلم به مرز تو از فرط آنچه مي داني                 از اين عميق بدون تو تا كجا برسد؟

 

بهار 85

نوشته شده توسط مرتضی در 7:49 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

از خدا خواستم ...

از خدا خواستم تا دردهايم را از من بگيرد،

 

خدا گفت : نه !
. رها کردن کار توست. تو بايد از آنها دست بکشي

از خدا خواستم تا شکيبايي ام بخشد،

خدا گفت : نه!
شکيبايي زاده رنج و سختي است .
شکيبايي بخشيدني نيست، به دست آوردني است .

از خدا خواستم تا خوشي و سعادتم بخشد،

خدا گفت : نه!

من به تو نعمت و برکت دادم، حال با توست که سعادت را فراچنگ آوري .

از خدا خواستم تا از رنج هايم بکاهد،

خدا گفت : نه!
رنج و سختي ، تو را از دنيا دورتر و دورتر، و به من نزديکتر و نزديکتر مي کند .

از خدا خواستم تا روحم را تعالي بخشد،

خدا گفت : نه!
بايسته آن است که تو خود سر برآوري و ببالي اما من تو را هرس خواهم کرد

  .تا سودمند و پر ثمر شوي

من هر چيزي را که به گمانم در زندگي لذت مي آفريند از خدا خواستم و

 

 باز گفت : نه!
من به تو زندگي خواهم داد، تا تو خود از هر چيزي لذتي به کف آري .

 

از خدا خواستم ياري ام دهد تا ديگران را دوست بدارم،

همانگونه که آنها مرا دوست دارند .
و

 

. آه ! سرانجام چيزي خواستي تا من اجابت کنم خدا گفت :

 

لاادری

 

*********

 

ابوالقاسم حاجتی :

 

دود

 

از کنده بلند می شود

یا بخاری همسایه؟

 

شاید پیر مردی که باعینکهایش

 

                        . باغچه را  آب می پاشد

دود

عصای پدر بزرگ بود

                              که

                               .با خودش به هوا بر خواست

 

 

******

 

........ من در زیباترین حالات خود هستم

..... و در رخشانترین تمدنهای خود 

..... و چقدر خوش دارم متمدن بشوم

..... پس فرصتی دیگر به من ده تا تاریخ را بنویسم
.... که تاریخ ،

                  ای بانوی من

...... تکرار نخواهد شد

*****

من همچنان که تاریخ مادینگی را دگرگون کردم

..... روزگار خود را به عشق دگرگون ساختم

شعر چیست ؟

                    اگر دگرگون نکند ،

شاعر کیست ؟

                     اگر خود دگرگون نشود

 

لاادری 

حال عجیبی است

نمی دانم چه بسرایم؟

نگفته را رقم بزنم؟

به تو می رسم !

باز سنگفرش های کوچه مان را می شمارم .

به هزار می رسم

تو را صدا می زنم

هی تو را.......

نه دری، نه خانه ای

نه چشمان منتظری حضورم را می پاید

هنوز هزارمین خاطره ام را می گریم

و جای خالی تو را هی قدم می زنم .



وحيد دانشمندي (امپراتور)

www.love max .blogfa.com

 

 

استاد زبان فرانسه در مورد مذکر يا مونث بودن اسمها توضيح مي داد که پرسيد
کامپيوتر مذکر است يا مونث؟

کليه دانشجويان دختر جنس رايانه را به دلايل زير مرد اعلام کردند:

 

وقتي به آن عادت مي کنيم گمان مي کنيم بدون آن قادر به انجام کاري نيستم
با آن که داده هاي زيادي دارند اما نادانند
قرار است مشکلات را حل کنند اما در بيشتر اوقات معضل اصلي خودشانند
همين که پايبند يکي از آنها شديد متوجه ميشويد که اگر صبر کرده بوديد مورد بهتري از آن نصيبتان مي شد

 

کليه دانشجويان پسر به دلايل زير جنس رايانه را زن اعلام کردند:

 

به غير از خالق آنها کسي از منطق دروني آنها سر در نمي آورد
کسي از زبان ارتباطي آنها سر در نمي آورد
کوچکترين اشتباهات را در حافظه دراز مدت خود ذخيره مي کنند تا بعد ها تلافي کنند
همين که پايبند يکي از آنها شديد بايد تمام پول خود را صرف خريد لوازم جانبي آنها بکنيد

 

نقل از اينتر نت

نوشته شده توسط مرتضی در 7:8 قبل از ظهر |  لینک ثابت   •