من همان نایم که گر خوش بشنوی

شرح دردم باتوگوید مثنوی

یک نفس دردم هزار آواز بین

روح را شیدایی پرواز بین

من خمش کردم خروش چنگ را

گرچه صد زخم است این دلتنگ را

....

ه – الف – سایه

از دلگویه های دانشمند عزیز و  رزمنده ی عارف

چمران بزرگ :

اگر خداي بزرگ از من سندي بطلبد، قلبم را ارائه خواهم داد

و اگر محصول عمرم را بطلبد، اشك را تقديم خواهم كرد.

خدايا! تو را شكر مي‏كنم كه غم را آفريدي

 و بندگان مخلص خود را به آتش آن گداختي و مرا از اين نعمت بزرگ توانگر كردي.

*****

گلدان

تابوت کوچکی است

که رویای بزرگ شدن را از درخت می گیرد.

نه چون درخت

                   اسیر در خاک

                                      اندیشه ام را خواهم کشت

در ذهن کوچه ای

که کودکانش ، پاک در خاک بزرگ خواهند شد.

شاید

آغاز یک درخت باشد

                               روزی که

گلدانها

                             به مرگ محکوم می شوند.

فاطمه قاسمی

از باد

یا...

سکوت؟!

از هواهم دلگیرم .

میزبان خوبی نخواهد بود .

فاصله ای که گهگاه

مرگواره ترین میعاد ها را هدیه ام می دهد.

از ابر

            یا اشک؟

                       بارنی ام می شوی اگر

ارمغان سرخ گونه های تنها را

                                      به میراث خاطرت...

روبانی از اقاقی های حیاط منتظر را

به دور انزوا می چرخانم

                                تا بدانی

بدانی انتظار یعنی

باد

        سکوت !

                        اشک

                                 سراب

                                           ...

وحید دانشمندی

*****

تیر خورده

خبر رسید که یک مرد ، تیر خورده ، ولی

                                    گلوله قوطی سیگار را فشرده ، ولی

دلش شکسته ونزدیک بوده سکته کند

                                    وخون دل زده در قلب نامبرده ، ولی

هنوز می نفسد می چرد نمی میرد

                                 وسر شمار هم اورا سری شمرده ، ولی

چه فرق می کند او مرده است چون حتی

                                  به درد تیر خلاص کسی نخورده ، ولی

خودش عقیده اش این است می نمی میرد

                                    نمی شود که بمیرد ومی نمرده ، ولی

خبر نگار صدا زد : چرا نمی میری ؟

                              ومرد گفت : به یک زنده دل سپرده ، ولی ...

مرتضی پارسا – زمستان 85 – محرم 

اول یک غزل مثنوی زیبا از دوست شاعرم :

ابراهیم قبله آرباطان ... از تبریز

به قول خودش : برای همه ی خوبیهای حضرت زهرا :

بانوسلام ! نام تو رابوسه مي زنم

چون زخم ، التيام تو را بوسه مي زنم

 با شعرآمدم به تماشاي نام تو 

آيينه بوي ماه گرفت ازکلام تو 

 حس مي کنم به غربت خود خوگرفته اي

اي کشتي نجات ! که پهلوگرفته اي 

 در پشت درهجوم خطررا چه ميکني ؟

با آتشي که سوخته در را چه مي کني؟

***

در مي زنند وپشت درآتش به پاشده ست

يکباره کوه ِزمزمه ها بي صد اشده ست

 انگارزخم وکينه دهان بازکرده است

حجم هجوم، ممتد بي منتها شده است

 با تکّه تکّه هاي دري که شکسته اند 

ارکان خاک يکسره ازهم جداشده ست

 تکليف يک کبوترپهلوشکسته چيست؟

وقتي درآشيانه اش آتش به پا شده است

*** 

با خود به کوچه هاي عزا مي کشي مرا 

بانوي بي نشان ! به کجا مي کشي مرا ؟ 

 هرچند شهر، يکسره بيگانگي کند 

آتش به گرد شمع توپروانگي کند

در شام تيره ، قصّه ماه کبود بود

باران شعله شعله و رگبار دود بود

در متن شعله قصد خليلي نداشتي 

سيلي زدند وطاقت سيلي نداشتي 

 خورشيد ، ماه ِ در تب و تاب ِ محاق تو 

غم ، ماجراي کوچکي ازاتفاق تو 

 بانوسلام زمزمه ی تازه ات کجاست؟

داغي زداغ هاي بي اندازه ات کجاست؟

آرام وسرد مي گذرم ازهواي تو 

چون خاک سرگذاشته ام روي پاي تو 

شبگرد کوچه هاي جهانم گذاشتي 

با داغ تازه اي که به جانم گذاشتي 

در باغ شب، شکفتن زهرايي ات چه شد؟

دستان گرم ام ابيهايي ات چه شد؟ 

دستت کبود مي شود و تارمي شوم

هر سال باعزاي توتکرار مي شوم

 با خود به کوچه هاي عزا مي کشي مرا

بانوي بي نشان ! به کجا مي کشي مرا ؟

ومحرم ... طبق وعده ... آمد ...

سروعده

سر وعده رفتیم دریا نیامد          عطش ماند واین قوم باما نیامد

نشستند واز آسمان تیر غیبی               برای نجات مسیحا نیامد

بغرید ای قوم شاید پس از ما         سواری از آنسوی فردا نیامد

زمین در فضای سیاهی معلق           وخورشید بر بام دنیا نیامد

وآتش جری گشت ازاین واقعیت     که پروانه با قصد پروا نیامد

نی افراشتند آسمان سوخت زیرا      بجز جذبه ی شعله بالا نیامد

سر وعده رفتیم واز دست رفتیم      وآن تشنه ی دست تنها نیامد

سر وعده تاریخ هم منتظربود            ببیند که آمد کسی یا نیامد؟

                 زمستان 84 – دهه ی اول محرم

وآخرین غزلم که قول داده بودم:

دست آشنا

فقط نیاز به یک دست آشنا دارم                   

که دستهای خودم را به باد بسپارم

وباد بذر مرا سمت خاک وخون ببرد           

منی که رویشی از درد های بسیارم

سلام بر همه ی جاده های بی عابر           

 وکاش در همه شان با تو گام بگذارم

قسم به داغ ترین بوسه های بارانی          

 که در نبودت از این خشکسال بیزارم

تو راندیده خریدم به قیمت یک عمر            

که رایگان همه در نقد کوچه بازارم

به محض اینکه تو را یاد می کنم چیزی          

لهیب می زند از پرده های پندارم

چه بی دریغ به لطف حریق می سوزم     

چه قطره قطره به طوفان شعله می بارم

چه زلزله است که می آید ونمی آید ؟               

 سوار ابرم ویکباره زیر آوارم

همیشه آری یک دست ، بی صداست که من      

 زدستیابی تو دست بر نمی دارم

به باد : زمزمه ی دستهای خالی را     

 به تو ، به دورترین دست : دوستت دارم

  زمستان 85 – دهه ی اول محرم

با چند تا مَثَل جالب چطورین؟

دروغ راه می رود ورسوایی پرواز می کند.                           انگلیسی

شیطان هیچ وقت نمی خوابد.                                        یوگوسلاویایی

میوه ی درخت سکوت ، آرامش است .                                  پاکستانی

نصیحت مانند دارواست ، هر چه بهتر باشد بدمزه تر است.      امریکایی

وآخرین غزلم .... انشالله تا دوسه  روز دیگه .