سه شنبه بیستم شهریور 1386
رمضان
سلام مي كنم واعتراف به اينكه پست قبليم كشش زيادي نداشت . ولي همينقدر بدونين
كه اين موضوع دلايل خاصي داشت .
خوب ... قبل از متن ، لطفا ً حواشي زيرو
مطالعه كنين :
* پست بعدي به اميد خدا مقارن با عيد فطر خواهد بود .
* آخرين پيوند هاي اين دوره ي فوران : محمد صادق عرب ( علوم وصنايع غذايي )
مهسا س ( شيمي نوين) ، اميد ( غم غريبي ) ، داوود بيات ( شعر ملاير)
ناصر صارمي ( شعر وموسيقي ) ، ساوالان ( غزل محض ) و
آرش پورعليزاده (به استخوان تو خشنودم) .
* و ... آخرين حذف شده ها ( كه البته ما براي وصل كردن آمديم ...)
حامد داراب ( شبگير ) وعبد الجبار كاكايي ( سالهاي تاكنون) ودوسه مورد ديگر
كه متأسفانه فهرست دقيقي كه ازشون تهيه شده بود گم شده ونام اونا در خاطرم نيست .
پس ... ازنگاشتن نام مابقي ناتوانم.
* به احتمال زياد بعد از ماه مبارك جلسه ي نقد كتاب ِ « حق با شماست آقا ! »
رو خواهيم داشت . همينجا از دوستاني كه مثل دکتر بیات عزيز گرفته ... كه
بر اون ياد داشت نوشتن ودر وبلاگ شعر ملاير گذاشتن ، تا امیر حسین نیکزاد
كه در منچستر مشغول اين كاره وهنوز تموم نكرده از صميم قلب ممونم.
همچنين حامد حسین خانی از كرمان وبعضي از دوستاني كه الانحضور ذهن ندارم .
ما شاهين شهريم ... هر كس مي خواد در جلسه ي احتمالي نقد باشه از الان خبر بده
تا در صورت تشكيل جلسه ، دعوتش كنيم. احتمالا ً غزلسراي قدرتمند معاصر،
استاد بهمن رافعي هم حضورخواهند داشت.
....
اما متن : ... دوتا خاطره ي خيلي شاعرانه !
اولي : رفتم تو آسانسور كه برم دفتر همشهري گزارش « بوسه بر زنجير » رو
بدم چاپ كنن ... كي ؟ - من : دبير همايش ... !
وقتي رسيدم بالا در وانمي شد ... هي وَر رفتم ... دكمه زدم ... نه ... آسانسور
فهميده بود شاعرم.خلاصه اول فك كردم يه اتفاق مهم تو زندگيم افتاده وتو آسانسور
گير كردم ... بعدش بي اراده چرخيدم ... يهو ديدم : به ... له در ِ پشت سر ِ من
خيلي وقته بازه ...
دومي :
بي حيثيت شدم . ( شنيدم تودلتون گفتين مگه باحيثيت بودم ؟!)
چي شده مگه ؟... هيچي ... بعد از ماهها برا گوشيم خط خريدم وبرا اولين بار بود
كه با همراهم رفتم مسجد نماز بخونم ، مث يه آدم فهميده هي وَر رفتم باش تا سايلنت شد.
در طول نماز يه بابايي پيام كوتاه داد... گوشي هم مث بچه ي آدم لام تا كام نگفت،
فقط يه نوري داد كه يعني آره ... بعدش تو نماز مستحبي بوديم كه يكي زنگ زد ...
يه زنگي كه نگو ... آقا نمي دونم كجاشو دست كاري كرده بودم كه تا جون داشت
هي گفت : قوقولي قوقو... قوقولي قوقو ... منم كه تو وحدت بودم اصلا ً
كثرت نمي شنيدم!
تازه سوميشو نگفتم ... كه با تمام سرعتي كه قدم مي زدم ، رفتم تو در ِ شيشه اي
دفتر تالار شيخ بهايي . كاملا ً باصورت .همش به خاطر دغدغه هاي ادبي !
............
اما شعر ... آي گفتي مرتضي ؟!...
پا بگیرم
یک غزل مانده تا پا بگیرم در نگاه کسی جا بگیرم
صد غزل می سرایم به یک شرط از خودش باید امضا بگیرم
با همین خوش خیالی مبادا دست و پای خودم را بگیرم
صبح دیر است باید از امشب در صف گریه یک جا بگیرم
اشک خیلی خریدار دارد می روم دستِ بالا بگیرم
قبلا ًانگار حاجت نمی داد می روم بلکه حالا بگیرم
پاییز 82 - رمضان
و...عاشقانه :
حلقه ي مفقوده
مي خواستم كه باز نگردم به دامنت
ديدم كه صرفه نيست به از دست دادنت
حالا كه ازغرور وتواضع فراترم
روح مرا بگير ونگه دار در تنت
درسینه ی تو وسوسه ای هست بی دریغ
بوي مرا گرفته صداي مطنطنت
آن حلقه ي شكسته ي مفقوده دست كيست؟
طفره نرو كه بار من افتاده گردنت
بامن نگو كه شادي ولبخند مي زني
آرام تر بخند بلند است شيونت
رسوا نكرده است ، تو را شهره كرده است
اينگونه زل زدن به غزل خواندن منت
مي خواستم كه باز نگردم ولي هنوز
زل مي زنم به آن دو خُم ِمرد افكنت
مي خواستي كه باز نگردم ، چه مي كني
آن وقت با نشستن وناخن جويدنت ؟!
تابستان 86 – تولدم
لطفا ً حلقه ی مفقوده ی مرا نقد کنید.
ضمنا ً اين كنگره ي « رها » ست.
