سلام

 خواستم از خودم بنويسم ... ديدم كاظمي مرتضي تر از من است :

 آواره

 بر گرده ي خويش هم گرانم                         آواره ترين مردمانم

عمري است كه چون صداي زنجير        در كوچه ي بي كسي روانم

تا صبح ستاره مي شمارم                       تا صبح ستاره مي فشانم

غم باهمه هست وباز تنهاست                       من نيز چنينم وچنانم

يك شاخه ي بي پرنده يعني                      گلدسته ي خالي از اذانم

كس حرف محبتي ندارد                          يا من نشنيده ام ؟! ندانم

ديشب دل صد ستاره را سوخت                 حرفي كه نبود بر زبانم

گفتند كه اي فلان ! تو هيچي                    گفتم كه حقير نصف آنم

 يك سنگ زديد ومن شكستم                          ديگر مكنيد امتحانم

محمد كاظم كاظمي – مشهد  29/6/69

 ردّ تو را از دلفينها گرفته ام

وقتي همه خواب بودند

خدا روي ماسه ها نقشه مي كشيد

انگشتش را كه روي نام تو  له كرد

من از عرشه پايين آمدم

اينجا لنگر گاه ستارگان دريايي است

 ليلا پيكري فر

اينجا نه مزار است

نه برايش شرف گذاشته اند

گاهي براي كلمات

كابل راه دوري است

ودختري كه از قندهار

فرياد شيريني باشد

...

چشمانت را نبند

خاك اينجا مثل خوره افتاده به جان مين

وآسمان

دوستت دارد

كه بر سرت آوار مي شود اينقدر

گاهي براي كلمات

كابل راه امني است

ودختري كه از قندهار

فرياد تلخي ...