یکشنبه سی ام فروردین 1388
۰۹۳۷۱۲۹۰۷۹۹
تا خط جدید دائمی ...
-------------------------------------------------------------------
وحيد دانشمندي
خدا صبر بده ...
مرگ پدر خانواده واقعا ً كمر شكنه
شريك غمت هستيم
دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388
اهواز هنوز بوی باران دارد
سلام
در غزلهاي عاشقانه ي من ...
وسكوت سنگين ناصر صارمي
زمان گذشت.
واین غزل مورد لطف ایشان قرار گرفت ... به سفارش خودش اینجا نگاشتم :
به غزلهام بگو از تو شكايت نكنند درد باشند ولي در تو سرايت نكنند
خويشتندار بمانند اگر حرف تو شد پيش من سعي كنند از تو سعايت نكنند
ديدگاه مني اي دوست بگو چشمانت اينقدَر مشرق تاريك روايت نكنند
كاش چشمان من از حس تو خالي بشوند باز با ديدن تو بيت بدايت نكنند
سر ِ عقل آمده باشند وتو را ترك كنند اينقدَر پشت سرت از تو حمايت نكنند
به غزلهام وصيت كردم مثل خودم جز دعا وطلب خير برايت نکنند
همچنین مهمان نوازی دکتر بیات وآن طبیعت سبزغزل آلوده !...
سفرهاي متعددي داشتم و خواهم داشت .از همه ممنونم .
بيشتر از هميشه بر تعداد دوستانم ، وبر عنايت ايشان به من افزوده شده ...
مخصوصا ً در جلسات خصوصي شعر كه در شهرستانهاي مختلف داريم .
اما افزايش تنهايي هايم كماكان ادامه دارد .
قبلا ًاز يك عضو طوبي ، كبري مولايي ، شنيده بودم كه :
تنهايي سرشت آدمي است
ونمي دانم كه نقل قول بوده يا از خودشان لكن ديروز از شاعر اهوازي ،
عليرضا آبروشن شنديم كه :
هنر مند ، محكوم به تنهايي است !
در سكوت مي مانم در سكوت مي ماني آنچه من نمي دانم تو چه خوب مي داني
در سكوت دنيا را با تو دوست مي دارم گرچه تو مرا ديگر عشق خود نمي داني
آمدي مرا ديدي شادمان پسنديدي آفتاب را بعد از ابرهاي باراني
تاختي در آغوشم شعرهاي خاموشم آشكار گفتي از دردهاي پنهاني
چشمهات خالي از بوي آب وآبادي سينه ات لبالب بود از هجوم ويراني
مي نويسم اكنون را كه هنوز آغوشم ... مي نويسم اما تو نامه را نمي خواني
قصد رقص دارم با تو چه ساز وآوازي ! كاش روح خود را در جسم من برقصاني
در سكوت مي بوسم اشك را ومي پوسم گند كرده ام لاي سطرهاي پاياني
