مثل هميشه اول سلام

 پست بعدی به سروده هاي شما مخاطباي فوران تعلق داره

واز كاراي من درش خبري نيست.

پس منتظر شعراتون روي كامنت خصوصيم هستم ...

 والبته اظهار نظر در مورد اين دوغزل يادتون نره .

 تقديم :

 پيش نگاه بي هيجان ستاره ها                     مشغول يك سوال شدم با دوباره ها

اين قرن ، يخ زده است به پايان نمي رسد         اين لكه ننگ ِ بارز ِ بين هزاره ها

ماهيت اصيل من انگار مانده است                     بيزار از تمدن در سنگواره ها

شاعر شدم سكوت كنم تا ثمر دهد                      باعده اي قليل ، زبان اشاره ها

من ناگزير نيستم اما گريز نيست                     ازگاهگاه گفتن ِ برخي گزاره ها

دفتر مخواه در دل ِ يك برگه حال كن            در سينه ي فراخ همين پاره پاره ها

پلكي به هم گذاشتم وشب ادامه يافت                زيبا شدند زشت ترين بدقواره ها

                                             ****

صبح مي رقصد ومي آيد                  عشق از پنجره مي زايد

شاد مي گردم وآسوده                         درد در سينه نمي بايد

باز كردم در ِ ايوان را                     فكر كردم كه تويي شايد

كاش ايوان واتاقم را                             چشمهاي تو بيارايد

عشق مي خواهد از اين پس با                   دستهاي تو بياسايد

عقل مي خواهد از اين پس با...            عشق اما چه بفرمايد ؟!

هر دوغزل درپاییز ۸۸ سروده شده اند

اين شعر نسبتا ً قديمي رو عجالتا ً به خواست يكي از مخاطباي ناشناس مي نويسم.

انشاالله به زودي به روز خواهم شد

 اي دوست سردم است كتت را به من بده

يك شب تو هم به سردي اين خانه تن بده

چيزي نمانده قالب خود را  تهي كنم

حالي به شور يوسف بي پيرهن بده

مانند بيتهاي بدون خودت ، به من

حسي شبيه معجزه ي سوختن بده

روزي هزار بار كتت را بپوش وبعد

روزي هزار بار كتت را به من بده