فوران

favaran — Fri, 11 Dec 2009 10:42:18 GMT

سلام

قول داده بودم در اين پست از خودم شعري نذارم.

اين هم عمل به قولم :

...

وگفته بودم اين پست فوران فقط شامل كاراييه كه شما

رو كامنت خصوصي مي فرستين. شما هم كه چيزي نفرستادين.

پس اينم كارايي که نفرستادين:

...

نظر يادتون نره !

favaran — Fri, 13 Nov 2009 16:32:18 GMT

مثل هميشه اول سلام

پست بعدی به سروده هاي شما مخاطباي فوران تعلق داره

واز كاراي من درش خبري نيست.

پس منتظر شعراتون روي كامنت خصوصيم هستم ...

والبته اظهار نظر در مورد اين دوغزل يادتون نره .

تقديم :

پيش نگاه بي هيجان ستاره ها مشغول يك سوال شدم با دوباره ها

اين قرن ، يخ زده است به پايان نمي رسد اين لكه ننگ ِ بارز ِ بين هزاره ها

ماهيت اصيل من انگار مانده است بيزار از تمدن در سنگواره ها

شاعر شدم سكوت كنم تا ثمر دهد باعده اي قليل ، زبان اشاره ها

من ناگزير نيستم اما گريز نيست ازگاهگاه گفتن ِ برخي گزاره ها

دفتر مخواه در دل ِ يك برگه حال كن در سينه ي فراخ همين پاره پاره ها

پلكي به هم گذاشتم وشب ادامه يافت زيبا شدند زشت ترين بدقواره ها

****

صبح مي رقصد ومي آيد عشق از پنجره مي زايد

شاد مي گردم وآسوده درد در سينه نمي بايد

باز كردم در ِ ايوان را فكر كردم كه تويي شايد

كاش ايوان واتاقم را چشمهاي تو بيارايد

عشق مي خواهد از اين پس با دستهاي تو بياسايد

عقل مي خواهد از اين پس با... عشق اما چه بفرمايد ؟!

هر دوغزل درپاییز ۸۸ سروده شده اند

favaran — Sun, 08 Nov 2009 21:34:45 GMT

سلام

اين شعر نسبتا ً قديمي رو عجالتا ً به خواست يكي از مخاطباي ناشناس مي نويسم.

انشاالله به زودي به روز خواهم شد

اي دوست سردم است كتت را به من بده

يك شب تو هم به سردي اين خانه تن بده

چيزي نمانده قالب خود را تهي كنم

حالي به شور يوسف بي پيرهن بده

مانند بيتهاي بدون خودت ، به من

حسي شبيه معجزه ي سوختن بده

روزي هزار بار كتت را بپوش وبعد

روزي هزار بار كتت را به من بده

favaran — Tue, 13 Oct 2009 06:41:18 GMT

سلام

خيلي روي ذهنم راه مي رفت حسابي با خودش درگيرم كرده بود

به محسن سلطاني گفتم تو كدوم كتابشه ؟

مي خواستم كتابو فوري بخرم ... اونم زنگ زد به دوستاش

وپرسيد ... ولي پیداش نکردیم .

بالأخره روي شبكه سرچ كردم تا پيداش كرم ...

بعدم تضمينش كردم تا ارضا شدم *.

تقديم :

صبح دارد عجب شور وحالي با حلول تو بر اين حوالي

اي ملاقات با چشمهايت بهترين لحظه ي احتمالي

روزهايم كدر مانده بي تو خشكسالي پس از خشكسالي

« شهر ، منهاي وقتي كه هستي حاصلش برزخي خشك وخالي

جمع آيينه ها ضربدر تو بي عدد صفر بعد از زلالي »

يا از اين بيشتر بي امان شو يا از اين كارها دست بردار

دست كم بعد از اينقدر كشتار حرمت كشته ها را نگه دار

اي شكار تو بسيار يك بار پاي در دام صياد بگذار

« مي شود گل در اثناي گلزار مي شود كبك در عين رفتار

مي شود آهويي در چمنزار پاي تو ضربدر باغ قالي »

گاه مي پرسي از من كه شاعر! چيست در عين عصمت گناهت ؟!

بيتهاي مرا جستجو كن محض سرگرمي گاهگاهت

گاه ِ وصل است آغوش واكن اي كه آغوش من سرپناهت

« چند برگي است ديوان ماهت؟ دفتر شعرهاي سياهت؟

اي كه هر ناگهان از نگاهت يك غزل مي شود ارتجالي »

آفتاب ازنگاه تو جاري است اي كه جريان اشكم فدايت

نيست زيبا رخي در شمارت نيست مانند تو در ازايت

رونوشتي براي تو ننوشت لحظه ي خلق چشمت خدايت

« هرچه چشم است جز چشمهايت سايه وار است وخود در هوايت

مي كند بر سبيل كنايت مشق آن چشمهاي مثالي »

گفتي اين عشق هرچند وحشي است مي شود روح امواج ، رامت

در شمار عددها نيامد حجم دريايي ِ احترامت

روزها ماهها سالها رفت من طلسمم به سحر كلامت

« اي طلسم عددها به نامت حاصل جزر ومد ها به كامت

وي ورق خورده ي احتشامت هرچه تقويم فرخنده فالي »

فرض كن شاعري در سكوت از جذبه هاي تماشا بشورد

مرده اي واكند چشم واز شوق پيش روي مسيحا بشورد

بهتر است اين جهان در پناه عافيت سر كند يا بشورد؟

« چشم وا كن كه دنيا بشورد موج در موج دريا بشورد

گيسوان بازكن تا بشورد شعرم از آن شميم شمالي »

وقت ِ آن است پايان بيابد گفتن ِ من و نشنفتن ِ تو

آري آري حريصانه تر شد ميلم از طرز ِ نه گفتن ِ تو

دوست دارم كمي شوخ باشم بي خيال بر آشفتن ِ تو

« حاصل جمع آب وتن تو ضربدر وقت تن شستن تو

هرسه منهاي پيراهن تو بركه را كرده حالي به حالي »

* تضميني مخمس بر غزل حسين منزوي

سهراب

favaran — Fri, 21 Aug 2009 15:46:18 GMT

يك سال پيش در چنين ايامي – سالگرد تولدم – كتابي به من هديه شد، كه حاوي

ناگفته ها وگزين گويه هاي سهراب سپهري بود از ميان نامه ها ودستنوشته هايش .

( برهنه با زمين ، تآليف ايليا ديانوش )

راستي اينها نظرات سهراب هستند نه لزوما ً نظرات مرتضي !

اما همگي اين یازده مطلبي كه از كتاب دستچين كردم قابل تآمل اند :

اول - گاه ، زيبايي چنان به ما نزديك مي شود كه از تار وپود هستي نيز مي گذرد

ودر ما سرازيرمي شود. بايد چنين باشد. سالها پيش در بيابانهاي شهر خودمان زير

درختي ايستاده بودم ، ناگهان خدا چنان نزديك آمد كه من قدري به عقب رفتم.

مردمان پيوسته چنين اند، تماشاي بي واسطه را تاب نمي آورند. تنها به نيمرخ

اشيا چشم دارند.

دوم - ضربه اگر بيدار كند ، هميشه رواست . خشونت چاشني پرورش نيست ،

عنصر سازنده ي آن است.

سوم - من خوش نيستم ، اما سالم هستم وكار مي كنم .

چهارم - با زنان راحت تر مي توان سخن گفت و كنار آمد . آنها كم توقع هستند وخوب

گوش مي كنند.

پنجم - من از شب آكنده شده ام ، بر بلندي شب ايستاده ام وگاه ِ فرياد زدن است.

فرياد زدن ، خاموش شدن وگريستن.

ششم - در جامعه ي پريشان ونايگانه ، هنرمند به ( تكه ها ) مي پردازد.

هفتم - در خانه آرام نداشتم از هرچه درخت بود بالا مي رفتم . از پشت بام مي پريدم پايين.

مادرم پيش بيني مي كرد كه من لاغر خواهم ماند من هم ماندم.

هشتم - من مامور مبارزه با ملخ در يكي از آباديها شدم . راستش را بخواهيد حتي براي

كشتن يك ملخ نقشه نكشيدم . وقتي ميان مزرعه راه مي رفتم سعي مي كردم پا روي

ملخها نگذارم .اگر محصول را مي خوردند پيدا بود كه گرسنه اند . منطق من ساده

وهموار بود. روزها در آبادي زير يك درخت درازمي كشيدم وپرواز ملخها را در هوا

دنبال مي كردم . اداره ي كشاورزي مزد مرا مي پرداخت.

نهم - روي پاكت بنويس : ( دنيا سهراب سپهري ) نامه به دست من مي رسد .

دهم - من كارم مرتب بود چون مرتب بار آمده بودم . پريشاني مرا مي ترساند

وهنوز هم مي ترساند . من نظم را از كف نمي دادم.

یازدهم - ايران مادرهاي خوب دارد وغذاهاي خوشمزه وروشنفكران بد ودشتهاي دلپذير .

شعرها را بدون نظر رها نكنيد :

ز خون سرخ غزل محتوای من پر شد همینکه نام شما در صدای من پر شد

فقط نگــــاه تــو قلب مرا دگرگــون کرد و بــوی پیرهنت در هوای من پــر شد

بهنوش اسعدی - تهران

يك خوشه گندم در نگاه دشت پيدا نيست يك جرعه عشق ناب در چشمان دريا نيست

در درس اول خوانده بودم آب بابا را در درس آخر حرفي از نان ، آب ، بابا نيست

دارا تمام باغ را سهم خودش دانست حتي اناري لك زده در دست سارا نيست

بابا و آب وداس واسب و باد وباران را فهميده ام ، حالا كه نان در سفره ي ما نيست

چوپان دوباره مي زند فرياد ِ گرگ آمد در اين حوالي رد پاي گرگ اما نيست

باران كتاب عشق ما را خيس كرد اما تصميم من تصميم تو تصميم كبري نيست

آن مرد با اسب غبار آلود مي آيد خورشيد پشت ابرهاي تيره پيدا نيست

رحمت اله رعيت ( رحمت ) كاشان

تقويم را براي ابد جا گذاشتم در وسعت حقير دلم پا گذاشتم

وارد شدم وغير خودم هيچكس نبود در را به احتمال كسي واگذاشتم

دستي دراز كردم وامضاي خويش را در آسمان به جاي ثريا گذاشتم

برگشتم ، آسمان چهارم شلوغ بود يك شاخه گل براي مسيحا گذاشتم

پايينتر آمدم و زمين ناپديد شد وقتي دوباره گام به دنيا گذاشتم

مرتضي پارسا

حضرت علی ( ع )

favaran — Sun, 05 Jul 2009 18:05:18 GMT

سلام

دلم براي نقدايي كه روي وبلاگاي مرتبط با خودم مي ذاشتم خيلي تنگ شده ولي

دسترسي اندك من به شبكه متأسفانه به تعامل ادبي كه با دوستان ديده ونديده داشتم

لطمه زده .

سعی می کنم از این به بعد آخر هفته حتما بیام کافی نت.

اما حرفاي جديدي اگه داشته باشم اينا هستن:

- با جلسات ادبي سر وكار ندارم ونقدهايي كه انجام مي دم تلفني وحضوري هستن

- جلسه ي خونگي كه هم در اهواز وهم در شاهين شهر داشتم شكل منظم گرفته و

شاهين شهر ، اولين جمعه ي هرماه درساعت پنج عصر ! برگزار ميشه وجاتون خالی

که از فضايي كه جو غالب اونو شعرهاي خوب ونقدهاي صريح وصفا وصميميت

تشکیل میده استفاده کنین وحیف که عکسا رو نتونستم بالا بذارم.

حاضران این جلسه :

خانمها :

نصرت بيرم وند ، مريم جامي ، بهاره ضيايي وشيرين قاصد

آقايان:

مسعود اسماعيلي ، مرتضي پارسا ، مهدي جهاندار ، ايرج رك رك ،

امير سنجوري ، عباس شاهزيدي ( خروش اصفهاني ) ، سيروس شجاعي فر

( منشط اهوازي ) قاسم صرافان ، نادر قاصد و عباس كيقبادي

- درکاشان هم از عنایت استاد صائم كاشاني واهالي انجمن سخن وهم

محسن سلطاني وجلسه ي خصوصي كه توي خونه اش به خاطر من ترتيب داد

بهره مند شدیم ... متشکرم .

- مجموعه هاي دوم وسوم سروده هاي من در راه هستن واگه مشكي در مجوز پيش

نياد بايد در ماههاي آينده به دست شما برسن .

اما شعر :

مولا عزیز ! روح تمام نوشته هام

از بیکران عشق به چشمانتان سلام

قلبم شبیه چشم شما صاف و روشن است

در سایه سار لطف تو ایام هم به کام

در یک بهار سبز در آغاز فصل ها

غوغای عطر توست نوازشگر مشام

این اشکها مال تو هستند بی دریغ

دریا ز مهر توست که مانده علی الدوام

من عاشقانه تشنه دیدار می شوم

بی هیچ بال، راهی پرواز،بی کلام

آه ای عزیز! دست تمنای ما بگیر

مولا شکوفه کن به تنِ خیس دستهام

من با خیال وصل تو قانع نمی شوم

دل داده ام که فصل جدایی ، شود تمام

بهنوش اسعدی تقدیم به مولا علی(ع)

دستم به تو نمي رسد

وقتي

ابرها به آسمان فيصله مي دهند .

ديگر دست من به دامن تو

دامن تو به آسمان ،

ديگر هيچ چيز به هيچكس نمي آيد

بگذار اين بار بيايد

من به تو ... !

ليلا قنبري

جاده هاي عشق را مي گريزي از خودت

گريه كن كه خاطرات را بريزي از خودت

در خودت نشسته اي چله چله خسته اي

ظلم كرد هركه گفت برنخيزي از خودت

حس پاكي از تو رفت حس اينكه بعد از اين

حس كني كه لحظه هات را تميزي از خودت

تو براي بد شدن حيف بودي اي رفيق

من خود ِ تو بوده ام مانده چيزي از خودت ؟!

مرتضي پارسا

favaran — Thu, 14 May 2009 15:41:18 GMT

اين پست با اهوازيها ...

رنگ چشمهاي تو خوب يادم نيست

انگار شبيه همين آسمان گرفته بود

كه براي يك پرنده هم

جاي كوچكي است.

***

صليب خيال تو

مترسكي شد

همين نزديكي ها

بي آنكه پرنده اي را بترساند

حواسم را پراند !

ليلا قنبري

-------------------------------------------------------

من بوي پيراهنت را

با هزار اطلسي عوض نكرده ام

دستت اگر رسيد

چشم ِ سپيد را

سويي دوباره ببخش

داوود زهيري

-------------------------------------------------------

وزيد باد و به هم ريخت ذهن شاعررا وبست پنجره ي خانه ي مجاور را

دوباره ابر براي تو دل به دريا زد وچشمهاي خيابان گريست عابر را

قطار رد شد ولاي خطوط گم كردند پس از پياده شدن ريلها مسافر را

من وتو باز گرفتار حرف ربط شديم وفعلها كه زدودند اين ضماير را

همينكه پنجره ام رو به خانه ات باشد بكش به ميل خودت باقي مناظر را

چراغ ماه در اندوه قهوه اش حل شد گذشت موج شب و جا گذاشت شاعر را

كامران عاليان

----------------------------------------------------------

دلپذير ِ دلپذير مي شوي موقعي كه سختگير مي شوي

موقعي كه عقل مي كني ولي پيش عشق ناگزيرمي شوي

من گرسنه ي تو مي شوم ، تو از دست من دوباره سير مي شوي

مي گريزي از مقابلم ولي توي شعرهام اسير مي شوي

در ترانه ها به اسم خاص يا اسم رمز ِ « تو » ضمير مي شوي

طفره می روم تلاش می کنم اجتناب ناپذیر می شوی

بين اينهمه براي قتل من تو مناسبي ، اجير مي شوي !

تو خبر ترين زن ِ زمانه اي مي كشي و دستگير مي شوي

جوّ ِ روزنامه ها به نفع توست آنقدَر كه سردبير مي شوي

شب سياه مي شود تو مثل ماه باوقار وبي نظير مي شوي

خواب ديده ام تو را كه عاقبت تكدرخت اين كوير مي شوي

مرتضي پارسا

favaran — Sun, 19 Apr 2009 06:53:18 GMT

شماره تلفن من فعلا اینه :

۰۹۳۷۱۲۹۰۷۹۹

تا خط جدید دائمی ...

-------------------------------------------------------------------

وحيد دانشمندي

خدا صبر بده ...

مرگ پدر خانواده واقعا ً كمر شكنه

شريك غمت هستيم

اهواز هنوز بوی باران دارد

favaran — Sun, 12 Apr 2009 20:45:18 GMT

سلام

در غزلهاي عاشقانه ي من ...

وسكوت سنگين ناصر صارمي

زمان گذشت.

واین غزل مورد لطف ایشان قرار گرفت ... به سفارش خودش اینجا نگاشتم :

به غزلهام بگو از تو شكايت نكنند درد باشند ولي در تو سرايت نكنند

خويشتندار بمانند اگر حرف تو شد پيش من سعي كنند از تو سعايت نكنند

ديدگاه مني اي دوست بگو چشمانت اينقدَر مشرق تاريك روايت نكنند

كاش چشمان من از حس تو خالي بشوند باز با ديدن تو بيت بدايت نكنند

سر ِ عقل آمده باشند وتو را ترك كنند اينقدَر پشت سرت از تو حمايت نكنند

به غزلهام وصيت كردم مثل خودم جز دعا وطلب خير برايت نکنند

همچنین مهمان نوازی دکتر بیات وآن طبیعت سبزغزل آلوده !...

سفرهاي متعددي داشتم و خواهم داشت .از همه ممنونم .

بيشتر از هميشه بر تعداد دوستانم ، وبر عنايت ايشان به من افزوده شده ...

مخصوصا ً در جلسات خصوصي شعر كه در شهرستانهاي مختلف داريم .

اما افزايش تنهايي هايم كماكان ادامه دارد .

قبلا ًاز يك عضو طوبي ، كبري مولايي ، شنيده بودم كه :

تنهايي سرشت آدمي است

ونمي دانم كه نقل قول بوده يا از خودشان لكن ديروز از شاعر اهوازي ،

عليرضا آبروشن شنديم كه :

هنر مند ، محكوم به تنهايي است !

در سكوت مي مانم در سكوت مي ماني آنچه من نمي دانم تو چه خوب مي داني

در سكوت دنيا را با تو دوست مي دارم گرچه تو مرا ديگر عشق خود نمي داني

آمدي مرا ديدي شادمان پسنديدي آفتاب را بعد از ابرهاي باراني

تاختي در آغوشم شعرهاي خاموشم آشكار گفتي از دردهاي پنهاني

چشمهات خالي از بوي آب وآبادي سينه ات لبالب بود از هجوم ويراني

مي نويسم اكنون را كه هنوز آغوشم ... مي نويسم اما تو نامه را نمي خواني

قصد رقص دارم با تو چه ساز وآوازي ! كاش روح خود را در جسم من برقصاني

در سكوت مي بوسم اشك را ومي پوسم گند كرده ام لاي سطرهاي پاياني

خدا حافظ تا بعد از تعطیلات

favaran — Sun, 08 Mar 2009 09:51:42 GMT

عطسه كرد آفتاب وخون پاشيد ابر با آسمان تلاقي كرد

آسمان ابر را كه ياغي ديد هوس غارت اقاقي كرد

در زمين كوچه هاي معدودي نامشان كوچه ي اقاقيهاست

مي شود گوشه اي از آنها باز ياد عشق وشراب وساقي كرد

اهرمن پيش از آنكه سر برسد شب فرستاد از دوباره وبعد

قير پاشيد بر ستاره وبعد ماه مظلوم را محاقي كرد

پدر ِ پير، صبر كرد وفلك فحلي از مادران نزاد ، دريغ

روزگاري كه مادر گيتي آخر عمر كور اجاقي كرد

فلك از خون ما شراب كه خورد مثل بدمستها خشونت كرد

تلخ تازيد وتازيانه كشيد شهد نوشيد وبدمذاقي كرد

گذر روزهاي شيرين را بگذاريم وبگذريم از خود

ديگر از ماگذشته مردم كاش فكر بكري به حال باقي كرد

ملك الموت اگر رسيد چه غم ؟! مرگ نوعي دواست از ملكوت

ملك الانتظار مارا كشت با خودش بسكه هم اتاقي كرد