تا آمدیم


با ماه


از شقایق و زنبق گفتگو کنیم


آب از سر بهار گذشته بود


و ستاره ی بی کس


در کو چه های بی نشان گم شد


تا آمدیم


با بهار


از ماه گفتگو کنیم


دلتنگ ستاره گشت و


پر پر شد.

 

                                غلامرضا بشيري

 

***

 

 

درتو

 

نفس كشيده مرا روح آسمان در تو     

تو اي تلاطم توفان وكهكشان در تو  

                    

نفس كشيده مرا با « نفخت من روحي »

 چه شهد باشم وچه تلخ شوكران در تو

 

به سردسيري ام اينك نخوانده مهمانم        

نفيس وگرم وپذيرنده اي امان در تو 

              

به سوگواري آيات ِ كشته ام اما          

حيات حنجره هاي ترانه خوان در تو 

                 

جهان ِ بي همه چيز ِ من از درون متروك    

جهان ِ گرم ِ درون مني جهان در تو

 

بيا كه بيشتر از اين به لامكان بزنيم   

 تو يك زمان در من ، من همان زمان در تو

 

هزار كودك عاصيّ ِ بي امان در من              

هزار مادر مظلوم مهربان در تو

 

مرتضي پارسا - زمستان 86 -  دهه ي اول محرم  - به حضرت حسين ( ع )

 

***

 

 

حجم صدف گونه ي رنگها

 

در قاب شيشه اي

 

واضطراب گلو

 

در امواج بغض

 

خاطره اي محزون

 

در قاب شيشه اي

 

 تكرار مي شود .

 

                                                     الهام حكمت پور

***

 

 

اگرچه از تو واز سرنوشت دلگيرم                     براي با تو شدن با زمانه درگيرم

رسيده فاصله هايت به استخوانهايم            شبي هزار و ... ولش كن برات مي ميرم

به دورهاي تو امشب چقدر نزديكم                 ونيمه هاي شب از پرت تو سرازيرم

خيال مي كنمت روي بوم مي كشمت                  وسايه سار قدت را كنار تصويرم

اگرچه سمت تو را عاشقانه طي كردم                       سپرديم به درندشتهاي تقديرم

نگو نگفته ببين اين نشان واين هم خط               خلاصه تا تو نخواهي قيافه مي گيرم

 

                                           انسيه رجب زاده

***

 

 

دستان نامرئي

 

قلابهايي كه درهم

 

لوليدند و

 

سرنوشت شال شد و

 

به كشتنمان ...

 

كه اي كاش

 

از ته شكافته مي شد؟

 

                                           ايمان صابري  

***

 

 

روزي كه عشق يخ زد وآهن مذاب شد                  وجدان هر پرنده دچار عذاب شد

 

مي ترسم از محبت همسايگان خويش                  باهركه مهربان شدم افراسياب شد

 

با كوه هم سخن شدم اما دروغ گفت                    باچشمه همسفر شدم اما سراب شد

 

اين پرسش هميشه مرا رنج مي دهد                      بايد چقدر منتظر يك جواب شد؟!

 

سيبي براب خوردن انسان رسيده يا               انسان براي خوردن سيب انتخاب شد؟

 

ديدي كه دستهاي توهم دور گردنم                           با اعتماد آمد وآخر طناب شد؟

 

با دست خويش مزرعه هامان به باد رفت             با خون خويش گندممان آسياب شد

 

                                             كورش كياني

 

***

 

 

فتح شب كافي نيست وقت تكرار غروب            در چرا بايد زد؟! بر در بسته نكوب

 

شده هنگام درو خرمني از زنجير             ليك صد ساله خراب مانده اين خرمنكوب !

 

غربتي ها امشب شهر را مي رقصند               صبح ما مي رقصيم صبح منبر تا پند

 

سنگدانها پرشد از جوي انساني                       روي مردار  دوپا با من وگريه بخند

 

 

 

                                           كبري مولايي